maandag 6 augustus 2012

woensdag 20 juni 2012

Van paspelgekte naar paspelwaanzin!

Ik vertelde u hier al over mijn passie voor paspel, en blijkbaar is dit een gedeelde passie, want ondertussen vonden al veel gelijkgezinden de weg naar mijn paspelrek.  Maar met de 40 kleuren die dat rek rijk was, lukte het nog niet altijd om de perfecte combinatie te maken.  Dat werd vandaag dus opgelost, 116 kleurtjes effen paspel.  Ook de bolletjes-, streepjes- en ruitjespaspels werden nog verder aangevuld.  En voor de fans van fluo, ook daar werd een kleurtje toegevoegd, dus nu gele, groene, oranje en roze fluo paspel.

De biasbandjes moesten dan natuurlijk ook volgen, dus die vind je in evenveel varianten en kleuren.



donderdag 7 juni 2012

Preventieve excuses

De laatste 3 weken heeft mijn dochter mij al regelmatig schaamrood op de wangen bezorgd.  Ze heeft een nieuwe obsessie, namelijk centen!  Ze vraagt om het halfuur hoeveel centen we al verdiend hebben en begint met vaste regelmaat het aantal geldbriefjes in de lade te tellen.  Enige discretie of schaamte tegenover de aanwezige klanten is haar totaal vreemd.
En u denkt nu waarschijnlijk dat ik dat kind een zeer kapitalistisch getinte opvoeding geef, maar dat ligt  de oorzaak van de obsessie niet.
Omdat de winkel steeds meer parasiteert op ons privé-woongedeelte, mijn slaapkamer momenteel ook dienst doet als woonkamer, maar in feite meer lijkt op een meubeldepot en de rest van de kamers in vergelijkbare toestand verkeert, verhuizen wij.  En met "wij" bedoel ik, mijn dochter en ikzelf, niet de winkel.
Wij gaan naar de rand van Gent, naar een huis met tuin, iets waar we beiden enorm naar verlangen (alhoewel ik de effectieve verhuis mentaal nog een beetje ban).
Celeste heeft het tot nu toe moeten stellen met een klein stadstuintje, dus ze kwam heel enthousiast met een lijstje voor de nieuwe tuin: een trampoline, grOOOOte glijbaan, schommel, klimrek, speelhuisje, tent, zwembad, 3 konijnen, wat kippen, een hond en een kat.  Ik protesteerde al vlug dat die "en " eerder een "of" ging worden en dan kwam natuurlijk de "Waarom?".  "Omdat ik daarvoor niet genoeg centen heb", was mijn antwoord, en ik begin mij af te vragen of ik dat niet beter anders aangepakt had.  Die dochter van mij geeft namelijk niet snel op.  En nu er voor de eerste keer ook letterlijk "geld in het laadje" komt, houdt ze dus de inkomsten bij, zodat ze mijn argument misschien wel kan weerleggen.  Ze schat dat een trampoline nu al wel moet lukken, dus nu gaat ze voor de "grOOOOte" glijbaan.

Helaas voor haar kwam er vorige week een bankcontact, wat voor de nodige ongerustheid zorgde, want hoe krijgen wij nu "onze centjes".  Ik probeerde dit zo goed mogelijk uit te leggen, maar voor een 5-jarige blijft dat toch maar iets vreemd.  "Als wij bij de bank onze centjes vragen, gaan ze ons die dan geven?",  "Zeker?",  "En als ze nu niet willen, wat dan?".   De nieuwe vraag die ze er sindsdien te pas en onpas uitgooit is "Heeft die mevrouw betaald?", wat soms voor vreemde blikken zorgt.  En met "betaald" bedoelt ze "met echt geld".  Ik mocht hier  al regelmatig al wat meer tekst en uitleg verschaffen, dus nu doe ik het maar preventief.
En ondertussen probeer ik de dochter wat minder "money-minded" te maken , maar voorlopig wordt ik nog steeds gecounterd door de "Waarom" vraag.    Maar er wordt hard aan gewerkt!

donderdag 31 mei 2012

Mag het eens iets anders zijn? Special Kei Japan !

Ik heb al lang een voorliefde voor de stofjes van Kei, dus wilde ik die wel in de winkel.  Dat was makkelijker gezegd dan gedaan, aangezien Kei geen agent heeft in Europa.  Dus werd er maar rechtstreeks contact opgenomen met Japan.  Het gesprek begon met "moshi moshi" en voor de rest heb ik er geen snars van begrepen.  Ik werd een paar keer doorgeschakeld, steeds met de hoop iemand aan de lijn te krijgen die Engels sprak, maar helaas.  Zelf een spoedcursus Japans volgen was misschien wel interessant, maar ik vreesde dat dit wel eventjes kon duren, dus dan deed ik maar beroep op iemand anders zijn talenkennis.  En voila, deze morgen kwamen ze aan , rechtstreeks uit Japan,  21 pareltjes.


























donderdag 24 mei 2012

Geen feest zonder cadeautjes

Ik zal mij vanavond in ieder geval niet vervelen (niet dat dat ooit gebeurd), want ik heb nog wel een projectje af te werken.





U vermoedt waarschijnlijk wel dat bovenstaande een vlaggenlijn in wording is. En waarvoor die dient?  Voor een feestje naturlijk.  Een groot feest eigenlijk, want op zaterdag 2 juni viert de Coupure feest.  De mensen van de organisatie hebben alvast hun best gedaan want er staat veel op het programma.  De circusplaneet komt om uw kroost te entertainen, zelf kunt ge u wagen aan een initiatie Argentijnse Tango, er is een markt met o.a artisanale en biologische producten, natuurlijk zijn er hapjes en drankjes bij de vleet, en 's avonds is er een spetterend concert met als afsluiter Das Pop!  Zij kunnen u het beter en meer in detail uitleggen dan ikzelf, dus nieuwsgierigen kijken beter eens op  http://www.coupurefeesten.be of op facebook.

En een feest dat vraagt cadeautjes natuurlijk, dus geef ik 2 kadobonnen weg van 50€.  Wat moet ge daarvoor doen? Voorlopig nog niet veel.  Hou gewoon dit in de gaten vandaag, en u ziet plots wel wat meer tekst en uitleg verschijnen.

woensdag 23 mei 2012

Mag het eens wat anders zijn? Deel 1

Omdat u waarschijnlijk niet zit te wachten op stofjes die u al vaker zag.  Omdat ik zelf ook wel eens zin had in iets nieuws.  Omdat smaken verschillen.   Omdat variatie zoveel leuker is.  Daarom, regelmatig 5 stofjes.  Zonder veel woorden.












dinsdag 22 mei 2012

Een 'zwaar' afscheid


Soms ben ik nogal een chaoot, maar de laatste tijd doe ik heel hard mijn best om gestructureerd te werk te gaan. Ik heb eigenlijk niet veel keus, want iedere stofje die hier binnenkomt wordt helaas vergezeld of voorafgegaan door mails, bestelbonnen, facturen en dan hebben we het nog niet over de administratie die het opstarten van een zaak met zich meebrengt.

Dus ook zaterdagavond werd er hier heel plichtsbewust een kasboek ingevuld, centjes geteld, een vast bedrag in kassa als wisselgeld en de rest werd aan het geld-etend machientje in de bank gegeven. Voilà, dacht ik, klaar voor maandag weer van start te gaan.
En wie komt hier maandag als eerste binnen! De man van de post, met een heel zwaar pak. Ooooh nieuwe stofjes en dan nog eens ooooh (nee)! Monaluna stofjes! En die komen niet alleen, nee, die komen altijd met een factuurtje (invoertaksen). Ik begon mij al af te vragen of het wel zo slim geweest was om bij dat geld-etend machientje langs te gaan. Ik wachtte efkes in spanning het verdict af van meneer Post: 435,75€. Ik haalde mijn kas volledig leeg, schudde mijn portefeuille uit en kwam aan 417€. Balen! Meneer Post tilde het loodzware ding weer op, met de vermelding dat dit morgen af te halen was in postkantoor centrum.

En dus, eerste punt op de agenda vandaag, naar de post. Ik twijfelde eventjes over de gepaste outfit. Jeans met All-Stars of minirok met stiletto's (vreemd genoeg stimuleert dat soms de behulpzaamheid van anderen, allé, ongeveer in 50% van de gevallen). Maar aangezien er als punt 2 op de agenda stond: boodschappen doen, koos ik toch voor de jeans. Ik vond stiletto's en minirok niet echt goed matchen met een winkelkar.

Na 5x keer het zelfde blokje rond te rijden, vond ik (een niet helemaal) reglementair parkeerplekje op wandelafstand van post-centrum. Post-centrum hier in Gent staat nu eenmaal niet bekend om zijn goede parkeerfaciliteiten.

En ge kent dat wel bij de post, ticketje nemen, beurt afwachten, om dan uiteindelijk geholpen te worden door een vriendelijke meneer aan loket 3. Meneer Loket 3 nam goedgezind mijn briefje aan, en ging achteraan mijn pakje halen. 5 minuten later kwam meneer Loket 3, rood aangelopen, met de betreffende doos aangestrompeld (Meneer loket 3 kon nu wel niet onmiddellijk een atletisch type genoemd worden) en kreeg het ding met zijn laatste krachten nog net op het loket gehesen. "Hoho, das een zwaar dooske, madamke". "Madamke" zette een poker-face op, en droeg het ding naar buiten alsof het niets was (het is mogelijk dat het een ietwat verkrampte poker-face was).

Uiteindelijk werd de doos door mij neergeploft waar ze 24 uur eerder al had gestaan. En bij het uitpakken schoot mij plots te binnen dat er zoiets bestaat als een 2de aanbieding. Een simpel telefoontje was dus voldoende geweest om meneer Post opnieuw te doen verschijnen.

Maar omdat een ezel zich geen twee keer aan dezelfde steen stoot kwam ik tot dit besluit:

Punt 1: Vergeet nooit de optie 2de aanbieding van de post

Punt 2: Ga nog gestructureerder te werk, meer concreet in dit geval: Bij verwittiging per mail van een zending die vertrokken is van buiten Europa kleef je op cruciale plaatsen in de woning (zoals koffiezetapparaat, deksel van de Häagen-Dazs pot, ...) een post-it met de vermelding: voorzie centen!

Punt3: Ga vroeger slapen!


En nu vraagt ge u waarschijnlijk af wat er in die doos zat.  Awel, o.a. dit: